کنفرانس رسانه ای فرانکو نرو در جشنواره جهانی فجر

فرانکو نرو (ایتالیایی: Franco Nero؛ زاده ۲۳ نوامبر ۱۹۴۱) یک هنرپیشه اهل ایتالیا است. وی از سال ۱۹۶۲ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده‌است.
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می‌توان به جان سخت ۲، نامه‌هایی به ژولیت، جنگوی آزادشده، کوئرله اشاره کرد. 
فرانکو نرو بازیگر مطرح و کهنه‌کار ایتالیایی در نشست خبری جشنواره جهانی فجر از بازی در 220 فیلم سینمایی، همکاری با کارگردانان بزرگ سینما، تفاوت فیلمسازی در کشورهای مختلف، ساخت نسخه جدید فیلم جانگو و ... صحبت کرد.

بابک کریمی به عنوان سینماگر و مترجم زبان ایتالیایی در این نشست حضور داشت و با تسلط کامل بر زبان ایتالیایی به ترجمه صحبت های فرانکو نرو پرداخت.

مجری برنامه در ابتدا گفت:
فرانکو نرو چهره ای آشنا برای ما ایرانیان است. خصوصا آن ها که در دهه های شصت و هفتاد زیاد تلویزیون تماشا می کردند.


فرانکو نرو در آغاز صحبت هایش  در کنفرانس مطبوعاتی جشنواره جهانی فجر گفت:

خیلی خوشحالم که اینجا هستم. تا کنون به بیش از صد کشور سفر کرده ام، ولی این اولین بار است که به ایران آمده ام. اکنون مشغول بازی در یک فیلم سینمایی هستم که ضبط آن در سه کشور مختلف انجام می پذیرد. چند روزی را به مرخصی آمده ام.

فرانکو نرو در توضیح فعالیت های سینمایی اش گفت:

من یک خوش شانسم و حدود 220 فیلم سینمایی کار کرده ام. اکنون از جوانی ام پرکار ترم. در سال بیش از صد پیشنهاد سینمایی دارم. من این افتخار را دارم که در کاراکترهایم سی ملیت مختلف را بازی کرده ام و در سینمای کشورهای بسیاری زیادی حضور یافته ام.

وی در پاسخ به این سوال که چگونه جانگو تبدیل به یک شخصیت محبوب و جهانی شد؛ تصریح کرد:

من متعلق به دوران شان کانری ام او پس از بازی در نقش جیمز باند، نقش های متفاوت بسیاری را بازی کرد، اما همه او را به عنوان جیمز باند می شناسند. برای من هم همین اتفاق افتاد،من را در همه جای دنیا به عنوان جانگو میشناسند.

وی ادامه داد:
فیلم جانگو بدون سرمایه و بدون فیلمنامه ساخته شد.در جانگوی اولی مستضعفان مکزیکی بودند ولی در سری های بعدی مستضعفان از میان سیاه پوستان انتخاب شدند.

فرانکو نرو همچنین از ساخت سری جدید جانگو خبر داد و گفت:

قرار است به زودی فیلم جانگو زنده است ساخته شود، جانگویی که کمی پیرتر شده و فیلمنامه اش توسط یکی از بهترین نویسندگان جهان نوشته شده است.

وی در مورد تفاوت کار کردن در ایتالیا و خارج از ایتالیا افزود:

در بیست سال اخیر نود و پنج درصد کارهایم در خارج از ایتالیا ساخته شده است. کارگردانی و فیلمسازی در هر کشوری شیوه و مختصات خودش را دارد مانند اسپاگتی ، در همه جا میپزند ولی در ایتالیا طعم دیگری دارد.

فرانکو نرو بیان جالبی از تفاوت اصول و شیوه فیلمسازی در ایتالیا و امریکا داشت:

در امریکا پنج تا بیگ پروداکشن (شرکت های تولید فیلم ) در حال فعالیت هستند. آن ها تصمیم میگیرند یک فیلم را بسازند. در وهله اول میگویند کدام بازیگر پر طرفدار است با او فیلم میسازند. بعد به سراغ کتابی پر فروش میروند. البته گاهی هم فیلمنامه اورجینال است. لزومی ندارد که شما فقط یه سراغ پنج کارگردان اصلی و مولف امریکا از جمله الیور استون بروید. در این کمپانی های فیلمسازی هزاران کارگردان مانند کارمند استخدام می شوند. اگر دعوایی بین کارگردان و بازیگر در حین تولید فیلم رخ دهد کارگردان را اخراج میکنند.فیلمسازی در امریکا یک صنعت کامل است.
در ایتالیا متفاوت است.

کارگردان داستانی به ذهنش می رسد و بعد به سراغ تهیه کننده میرود تهیه کننده میگوید داستان را بگو. کارگردان به جای بازیگران نقش ها را ایفا میکنند تهیه کننده هم جو زده و احساساتی میشود و قبول میکند. حالا مشکل سرمایه مطرح میشود. سراغ بازیگران گران نمیروند از افراد خانواده شان استفاده میکنند و .... .

همه کارگردان های ایتالیایی معمولا افراد کم انرژی هستند و فشارشان پایین است.اول استراحت میکنند .سیگار میکشند بعد با طمانینه ضبط را آغاز میکنند. کارگردانان ایتالیایی بعد از ظهر موتورشان روشن میشود.


نرو درباره بازیگری که در سینمای امروز بیش از همه وی را تحت تاثیر قرار می‌دهد نیز گفت:

وقتی جوان بودم یک بازیگر بزرگ آمریکایی به نام استنر تریسی را به عنوان الگو قرار داده بودم اما چند سال بعد این شانس را داشتم تا با بهترین بازیگران دنیا چون بارن اولیویه هم بازی شوم. او یک روز به من گفت تو مرا یاد جوانی خودم می‌اندازی، پس بازیگر باش و ریسک کن،‌ در این صورت مسیر پرفراز و نشیبی خواهی داشت  ولی در طولانی مدت نتیجه اش را خواهی دید. من در نقش هایم سی ملیت مختلف را تجربه کرده ام.


فرانکو نرو در مورد کاریزمای بازیگری گفت:

نسل جدید از طریق تلویزیون خراب میشوند زمان ما تلویزیون نبود. بازیگر باید کاریزما داشته باشند. بازیگران بزرگ دنیا همه گی کاریزما داشته اند.
ولی الآن کمتر بازیگر کاریزماتیک کمتر وجود دارد. من سینمای ایران را خوب نمیشناسم .

او درباره شناختش از سینمای ایران افزود:

کیارستمی و فرهادی را میشناسم و فیلم های شان را دیده ام. ولی شناخت بیشتری از سینمای ایران ندارم.

فرانکو نرو در جشنواره جهانی فجر

بازیگر جان سخت درباره علت موفقیت فیلم های وسترن ایتالیایی نکات جالبی را مطرح نمود:

وسترن های ایتالیایی به این علت موفق بودند که کارگران ایتالیایی که کارفرمایشان به آنها زور میگفت خود را به جای قهرمانش میدیدند و در خیالشان تصور میکردند فردا سراغ کار فرمایش میروند و به او میگوید هوی.


او در مورد تاثیر شانس در موفقیت بازیگران گفت:

اگر روزی برنده اسکار شوم جایزه ام را به تمام بازیگران زن و مرد با استعدادی که خوش شانس نبوده اند می دهم. ضرب المثلی افریقایی وجود دارد که می گوید:تو میتوانی صبح زود بیدار شوی ولی عاقبت تو نیم ساعت زودتر بیدار شده است.


او در مورد کارگردانی بونوئل توضیح داد:

بونوئل تنها کارگردانی بود که از موسیقی استفاده نمیکرد. ممکن است موسیقی فیلم  او زنی در انتهای صحنه در خال نواختن پیانو باشد و یا واق واق یک سگ. کارگردان های دیگر بدون موسیقی خود را گم میکنند ولی او یک نابغه بود و می توانست بدون موسیقی فیلم بسازد.

فرانکو نرو در مورد تاثیر فقر بر بازیگری تصریح کرد:

بهترین بازیگران از فقر می آیند و فقط بهترین کلاس آموزشی برای بازیگری ست. آن ها از خیابان می آیند.میشود پس از آن به کلاس های بیان و بازیگری رفت ولی خیابان بهترین متریال را برای آموزش بازیگری به انسان می‌دهد.


بهترین توصیه فرانکو نرو برای علاقمندان به بازیگری این بود که:

بهترین توصیه برای علاقمندان با بازیگری اعتقاد داشته باشی به کاری که میخواهی انجام دهی ممکن است، تو سری بخوری. به پول فکر نکن
اگر کارت را خوب انجام دهی به پول هم خواهی رسید.


او در پاسخ به این سوال که چطور تبدیل به بازیگری بدون تاریخ مصرف شدید، اضافه کرد؟

بازیگر حقیقی تاریخ مصرف ندارد، من سالی صد پیشنهاد دارم. من از انتخاب بازیگری به عنوان شغلم کاملاً رضایت دارم. زمانی به من گفته شد که تو دیگر به همه آنچه میخواهی رسیدی به سقف موفقیت دست یافتی من گفتم نه در گور فقط می شود به انتها رسید.

او در مورد دوران طلایی سینمای ایران تصریح نمود:

ایتالیا در دهه های شصت پنجاه و هفتاد یکی از زیباترین سینماها رو داشتی. ولی دیگر آن دوران بر نخواهیم گشت. به خاطر تلویزیون
حق آنتن . تلویزیون سینما را خراب کرده است. الآن کارمندان تلویزیون ها بر تهیه کنندگان سینما حکومت میکنند. کارگردان  فیلمنامه را میخواند و میگوید نه این صحنه نمیتواند ساعت هشت از تلویزیون پخش شود.

او در مورد تاثیر منفی تلویزیون بر سینما خاطرنشان ساخت:

رفتن به سینما یعنی حق انتخاب برای اینکه چه چیزی را ببینی. اما در تلویزیون آنچه را که برایت انتخاب کرده اند را تماشا خواهی نمود. تلویزیون سینما را خراب کرد. شما در سینما فیلم را در سکوت و تاریکی میبینید اما در تلویزیون موقع شام فیلم را میبینید آروغ میزنید و ... .به من گفتند پانزده میلیون نفر فیلم دونکیشوت شما را دیدند .گفتم نه دویست سیصد هزار نفر با دقت و درست دیده اند.


نویسنده: پگاه ماسوری


تهیه و تدوین: گروه فرهنگ و هنر سیمرغ
seemorgh.com/culture
اختصاصی سیمرغ

Ertebat Bartar

Email این آدرس ایمیل توسط spambots حفاظت می شود. برای دیدن شما نیاز به جاوا اسکریپت دارید