دلیل بدبینی چیست؟

یکشنبه, 21 مرداد 1397 04:11

  آیا شما نیمه خالی لیوان را می‌بینید یا نیمه پر؟ چرا برخی افراد همیشه نیمه خالی لیوان را می‌بینند و در مواقع تصمیم گیری به همه اتفاقات با بدبینی می‌نگرند؟ اکنون دانشمندان علوم اعصاب “ام.آی.تی”(MIT) دریافته‌اند که کدام ناحیه مغز ممکن است باعث بدبینی افراد شود.   به گزارش سایک نیوز و به نقل از ایسنا، چندین سال است که محققان ام.آی.تی در حال بررسی علوم اعصاب تصمیم گیری هستند. محققان در مطالعات پیشین بر این باور بودند که “تصمیمات هزینه-فایده”(cost-benefit decisions)، به یک مدار مغزی که از قشر پیش‌پیشانی به یک خوشه‌ای خاص از نورون‌های واقع در “جسم مخطط”(striatum) متصل می‌شود، مرتبط می‌باشد اما بعدها محققان با آزمایشات بسیار دریافتند که این طور نبوده است. جسم مخطط یا استریاتوم یا نئواستریاتوم یکی از بخش‌های زیرقشری مغزجلویی است. این ناحیه، ورودی اصلی از عقده‌های قاعده‌ای است. خود جسم مخطط ورودی‌ها را از قشر مغز دریافت می‌کند. در نخستی سانان از جمله انسان، یک نوار ماده سفید به نام کپسول داخلی جسم مخطط را به دو بخش پوسته و هسته دم دار تقسیم می‌کند. در این تحقیق جدید محققان بر روی ناحیه‌ای از مغز که در آن بدبینی در فرایند تصمیم گیری تاثیر می‌گذارد، متمرکز شده بودند. محققان در این مطالعه “هسته دم دار” (caudate nucleus) را مورد بررسی قرار دادند. هسته دم‌دار یکی از عقده‌های قاعده‌ای مغز است. هسته‌های قاعده‌ای از پنج هسته زیرقشری مغز تشکیل شده‌اند. هسته پوتامن، هسته دم دار، توده سیاه، ساب تالامیک و گوی رنگ پریده. این هسته با پوتامن، گلوبوس پالیدوس، تالاموس، توده سیاه و هسته ساب تالامیک در ارتباط بوده و در انجام حرکات موثر می‌باشد. آنها آزمایشات خود را بر روی میمون‌های “ماکاک”(macaque) انجام دادند و نخست هسته دم‌دار حیوانات را با یک جریان الکتریکی کوچک تحریک کردند. در گام دوم حیوانات را در موقعیت تصمیم گیری قرار دادند. محققان برای آنها یک نوشیدنی را به عنوان پاداش قرار دادند. نتایج آزمایشات غافلگیرکننده بود زیرا محققان دریافتند با تحریک هسته دم دار، حیوانات از برداشتن پاداش اجتناب کرده این درحالیست که پیش از تحریک هسته دم دار آنها اجتناب نمی‌کردند. اساسا این تحقیق نشان داد که تصمیم گیری بدبینانه به طور بالقوه می‌تواند به یک هسته غیرفعال مرتبط باشد. “آن گری بیل”(Ann Graybiel) نویسنده ارشد این مطالعه گفت: اکنون تمرکز خود را برای یافتن دلیل این پدیده در انسان متمرکز کرده‌ایم تا دریابیم آیا فعالیت غیرطبیعی در هسته دمدار می‌تواند علت تصمیم گیری از روی بدبینی در افراد مبتلا به اضطراب و افسردگی باشد یا خیر. اگر نتایج این مطالعات مثبت باشد می‌تواند به پزشکان در توسعه یک درمان مناسب برای افراد مبتلا به اضطراب، افسردگی و یا مبتلا به اختلالات روانپزشکی حاد کمک کنند تا احساسات منفی افراد را نسبت به جهان تغییر دهند. این مطالعه در مجله “Neuron” منتشر شد. 

منبع : سایک نیوز

  آیا واقعا فرزند شما چنین مشکلی دارد یا این تنها یک ویژگی رفتاری است که در اصطلاح به آن شیطنت گفته می‌شود. حالا وقت آن است که نگاه دقیق‌تری به این مشکل بیندازید تا از سوءتفاهم درباره فرزندتان پیشگیری کنید.   به گزارش سایک نیوز و به نقل از بهداشت نیوز : تازه وارد مهمانی شده‌اید که کوچولوی‌تان شروع می‌کند از سر و کله میزبان بالا رفتن. یک جا بند نمی‌شود و مدام وسط حرف دیگران می‌پرد. یکی از مهمانان به کنایه‌ به شما می‌گوید باید فرزندتان را نزد روانپزشک ببرید چون احتمالا بیش‌فعال است. اما آیا واقعا فرزند شما چنین مشکلی دارد یا این تنها یک ویژگی رفتاری است که در اصطلاح به آن شیطنت گفته می‌شود. حالا وقت آن است که نگاه دقیق‌تری به این مشکل بیندازید تا از سوءتفاهم درباره فرزندتان پیشگیری کنید. بیش‌فعالی چیست؟ این اختلال یکی از اختلالات شایع و در عین حال با تشخیص سخت برای پزشکان است. اختلال بیش‌فعالی بیماری پیچیده‌ای است و اغلب تشخیص داده نمی‌شود. درباره کودکی که با چنین اختلالی تشخیص داده می‌شود ۳ علامت را نباید از یاد ببرید که شامل پرتحرکی، کمبود توجه و تمرکز و در نهایت اعمال تکانه‌ای (کارهای ناگهانی و غیرقابل پیش‌بینی) است. زمانی که پزشک بتواند جزئیات لازم را از والدین و مدرسه به دست آورد می‌توان معیارهای لازم را در نظر گرفت. علائم اختلال بیش‌فعالی- کم‌توجهی باید در بیشتر از یک مکان دیده شود مثلا خانه و مدرسه و البته اینکه برای چند ماه این علائم بروز کند. داشتن ۶ علامت یا بیشتر از علائم اختلال کم‌توجهی یا بیش‌فعالی که باید دست‌کم ۶ ماه وجود داشته باشد تا بتوان گفت کودک بیش‌فعال است. فرق کودک بیش‌فعال با شیطان چیست؟ علائم بیش فعالی تعدادی از علائم مربوط به بیش‌فعالی و اختلال توجه و تمرکز شامل موارد زیر است: کودک غالبا با دست‌هایش بازی می‌کند و در جایش می‌لولد. کودک معمولا کلاس را ترک می‌کند. غالبا می‌دود یا می‌پرد. اغلب بازی یا فعالیت‌هایش پر سر و صداست. به نظر می‌رسد کودک همیشه در حال حرکت است. زیاد صحبت می‌کند. از توجه به جزئیات ناتوان است. اغلب قادر به پیگیری دستورات یا اتمام کارها نیست. اغلب وسایل خود را گم می‌کند. ممکن است کودک شما بیش‌فعال باشد برای کودکی با اختلال بیش‌فعالی- کم‌توجهی انجام برخی رفتارها ممکن است سخت‌تر باشد حال بهتر است این سؤال‌ها را از خودتان بپرسید: آیا زمانی که از کودک‌تان می‌خواهید کاری انجام دهد مشکلی در شنیدن دارد؟ آیا او نسبت به دیگر کودکان سریع‌تر هیجان‌زده می‌شود؟ آیا خانه شما در زمان غذاخوردن، به خواب رفتن، ‌شستن دندان‌ها و دیگر کارها به میدان جنگ بدل می‌شود؟ آیا معلم شما نسبت به رفتار کودک شما در مدرسه نگران است؟ او زود تمرکزش را از دست می‌دهد و فراموش‌کار است؟ این بچه‌ها مغزشان متفاوت است اختلال بیش‌فعالی- کم‌توجهی یک بیماری عصبی-رفتاری است با ۲ مولفه: بیش‌فعالی و بی‌توجهی یا نداشتن تمرکز٫ برخی از این کودکان به صورت واضح فعالیت زیادی دارند و برخی هم توانایی تمرکز ندارند اما بیشتر آنها هر دو مشکل را با هم دارند. این بچه‌ها مغز ماشین فراری را دارند اما با ترمز‌ دوچرخه. ذهن آنها در حال مسابقه است اما نمی‌توانند در زمان لازم سرعت‌شان را کم کنند. اسکن‌های متعدد نشان می‌دهد بخشی از مغز کودک دچار اختلال که به کنترل رفتار کمک می‌کند، موجب تمرکز می‌شود و آنچه نیاز به انجام آن دارد را طبقه‌بندی می‌کند، کمی کوچک‌تر است. علاوه بر این انتقال‌دهنده‌های عصبی شیمیایی مغز مانند سروتونین، دوپامین و نوراپی‌نفرین که پیام را از یک قسمت مغز به قسمت دیگر می‌فرستند در آنها دچار کمبود است بنابراین برای مثال اگر معلم یک آموزش ۵ مرحله‌ای به کودک بدهد، او ممکن است تنها بتواند ۲ مرحله اول را انجام دهد و توالی کارهای بعدی را از دست بدهد. دلیل بیش‌فعالی معلوم نیست بیشتر مطالعات نشان می‌دهد اختلال بیش‌فعالی موروثی است. اما در سال‌های اخیر تحقیقات از ارتباط این اختلال با مواد سمی محیطی مانند بیس‌فنول A و فتالات(مهم‌ترین مواد در تولید مواد آرایشی، پلاستیک، پرده حمام) و همین‌طور حشره‌کش‌ها خبر می‌دهد. این علم بسیار جدید است و تحقیقات همچنان باید ادامه پیدا کند. کودکان نسبت به مواد سمی محیط حساس هستند و باید نسبت به مواجهه آنها با این مواد دقت شود. چندین دلیل دیگر برای ابتلای کودک به اختلال بیش‌فعالی می‌توان در نظر گرفت که از جمله‌ می‌توان به ژنتیک، آسیب کوچک مغزی در زمان تولد یا حتی استرس و نگرانی دوران بارداری اشاره کرد. چطور تشخیص بدهیم در اختلال بیش‌فعالی- کم‌توجهی معدل سنی می‌تواند از ۲ یا ۳ سالگی باشد. در ۲ سالگی پزشکان به دنبال یافتن علائم هستند و هرچه زودتر این نقص تشخیص داده شود زودتر می‌توان مداخله کرد. اما در اغلب موارد تا زمانی که کودک به سن مدرسه نرسیده که نیاز به توجه و نشستن طولانی مدت داشته باشد، این اختلال قابل تشخیص نیست. بچه‌های باهوشی که نشانه‌های ضعیفی دارند ممکن است سال‌ها علائم را داشته باشند تا دوره آموزشی مدرسه که باید برنامه منظم،‌ چند منظوره و مدیریت زمان انجام دهند و اینجاست که دچار مشکل می‌شوند. دختران فرق دارند پسران سه برابر دختران در معرض این اختلال هستند و به طور معمول دختران ۵ سال بعد از پسران تشخیص داده می‌شوند. دختران بی‌نظم و ساکت کمتر به چشم می‌آیند حتی اگر اختلال‌شان به اندازه پسران باشد. بی‌توجهی و نادیده گرفتن موضوعات پیرامون از علائم اختلال در دختران مبتلا به بیش‌فعالی است. در پسران به جای آن انجام و بروز حرکات و رفتارهای متفاوت و غیرمنطقی بدون انگیزه قبلی و برنامه عاری از فکر انتظار می‌رود. در دوران دبستان دخترانی با اختلال بیش‌فعالی، کودکانی کم‌دقت یا بی‌دقت هستند، همچنین در آموختن مهارت‌های آموزشی و حل مسائل ضعیف بوده و به جزئیات و موضوعات محیط پیرامون خود توجه ندارند، کمتر توجه می‌کنند و با تمام کردن کارها مشکل دارند اما آنها معمولا پرخاشگر نیستند. دختران قرار نیست کیف مدرسه‌شان را در زمین بازی جا بگذارند یا دفتر مشق‌شان کثیف باشد. تشخیص سخت است هیچ آزمایشی وجود ندارد که با انجام آن بتوان گفت کودک دچار بیش‌فعالی است. اما اغلب پزشکان با تاریخچه خانوادگی، جزئیات پرسش‌هایی که انجام می‌دهند و بررسی رفتار کودکان و میزان اهمیت آن براساس سن و سال او سعی می‌کنند تشخیص صحیح را داشته باشند. با صحبت کردن با کودک، والدین و معلمان و اگر لازم باشد مادربزرگ و پدربزرگ و اقوام پزشکان می‌توانند تعیین کنند علائم با توجه به سن کودک متناسب است یا مشکل جدی وجود دارد. آنها باید عواملی مانند عصبانیت، اختلال یادگیری،‌ افسردگی، طلاق یا بیماری یکی از اعضای خانواده را هم در نظر بگیرند. درمان دارویی برای کدام بچه‌ها لازم است؟ دارودرمانی به همراه روان‌درمانی و تغییراتی که در زندگی روزانه کودک ایجاد می‌شود می‌تواند شرایط را بهبود دهد. داروها زمانی که با رفتار درمانی همراه شوند می‌توانند پرخاشگری و بی‌توجهی کودک را به میزان زیادی بهبود دهند. دارودرمانی زمانی پیشنهاد می‌شود که تعداد علائم کودک براساس سنش مشخص شود و تنها زمانی از دارو استفاده می‌شود که کودک واقعا نیاز داشته باشد. در کودکانی که علائم متوسط تا شدید این اختلال را دارند دارودرمانی کمک‌کننده است. در علائم خفیف‌تر معمولا از مشاوره درمانی استفاده می‌شود. اما دارویی که برای یک کودک کارساز بوده است نمی‌تواند برای دیگری هم همان نتیجه را داشته باشد. به همین دلیل پزشکان نظارت زیادی بر کودک دارند تا بتوانند ترکیب مناسب را پیدا کنند. مشخص نیست چرا اما کودکانی که در یک سن خاص دارویی را تحمل نمی‌کنند ممکن است چند سال بعد به خوبی به همان دارو جواب می‌دهند. 

منبع : سایک نیوز

    امروزه برخی کودکان به طرز افراط گونه‌ای به گشت و گذار در شبکه‌های اجتماعی و بازی‌های رایانه‌ای مشغول‌ هستند.   به گزارش سایک نیوز و به نقل از بهداشت نیوز: بر اساس نظریه یک عصب‌شناس، توانایی ذهنی این کودکان در حد سه سالگی باقی خواهد ماند و افسردگی آنها را تهدید می‌کند. یک عصب شناس و متخصص انگلیسی در این باره هشدار داد، وقت صرف کردن در شبکه‌های اجتماعی تاثیر منفی بر رشد ذهنی و عاطفی کودکان دارد و باعث می‌شود آنها فقط با توان ذهنی یک بچه‌ سه ساله رشد کنند. بارونس سوزان گرین‌فیلد، محقق دانشگاه آکسفورد در گفت‌وگویی به روزنامه دیلی تلگراف در این باره می‌گوید: بازی‌های ویدئویی و شبکه‌های اجتماعی از کودکان توانایی ارتباط برقرار کردن با همدیگر را سلب کرده‌اند و آنها دائما دنبال چیزی می‌گردند که حواسشان را پرت کند. این عصب‌شناس در ادامه‌ می‌گوید: به اعتقاد من این افراد، افرادی با توانایی ذهنی و عاطفی یک بچه سه ساله خواهند بود که توانایی خطرپذیری و روابط اجتماعی سطح پائین و هویت درونی ضعیف و دامنه توجه کوتاه دارند. سوزان گرین‌فیلد نظریه خود را بر مبنای اطلاعاتی مطرح می‌کند که برگرفته از پژوهش‌های دانشگاه‌های هاروارد و ویرجینیا هستند. این مطالعات نشان می‌دهند که دانش آموزان ترجیح می‌دادند یک شوک الکتریکی خفیف به آنها وارد شود تا اینکه به اندازه ۱۰ دقیقه بدون اینکه چیزی حواسشان را پرت کنند بمانند. گرین‌فیلد از این مطالعات نتیجه ‌می‌گیرد: این افراد به محرک‌ها از سوی محیط پیرامونشان نیاز دائمی دارند و این نشان می‌دهد آنها توانایی اندیشیدن در مورد افکار خودشان را ندارند. این محقق پیشنهاد می‌کند والدین از فعالیت‌هایی مثل باغبانی، ورزش و خواندن برای فرزندان خود کمک بگیرند و بدین ترتیب زمانی که آنها جلوی مانیتور می‌نشینند را کاهش دهند و خلاقیت آنها را تقویت کنند. همچنین مطالعه‌ای توسط متخصصان دانشگاه کالیفرنیا نشان داد گروهی از کودکان که یک هفته کامل ابزارهای دیجیتال از آنها گرفته شده بود، توانایی بیشتری در فهمیدن ارتباطات غیرکلامی از خود نشان دادند تا کودکانی که در طول آن هفته مجاز به استفاده از ابزارهای خود بودند. با توجه به اهمیت مهارت‌هایی مانند ارتباطات غیرکلامی برای زندگی، کار، مدرسه و روابط عاطفی، محققان بر این باورند که در مورد تاثیرات دراز مدت استفاده بی رویه از تلفن همراه، تبلت و رایانه زنگ‌های خطر از الان به‌صدا در آمده‌اند. گرین‌فیلد در کتابش به نام “تغییر ذهنی” ادعا ‌می‌کند کودکانی که بیشتر در شبکه‌های اجتماعی یا پای بازی‌های دیجیتال وقت می‌گذرانند در معرض ابتلا به افسردگی و رنج پایین بودن اعتماد به نفس قرار دارند. 

منبع : سایک نیوز

  یک روانشناس و متخصص کودک گفت: نقش اساسی والدین و محیط خانواده در ایجاد باورهای مثبت در کودک نسبت به خودش بسیار حائز اهمیت است.     به گزارش سایک نیوز و به نقل از بهداشت نیوز: منصوره فضیلتی دکترای تخصصی روانشناسی کودک درباره خودباوری کودکان کرد: خود باوری احساسی درونی است که فرد نسبت به قابلیت‌ها، ظرفیت‌ها و توانمندی‌هایی خویش دارد. این نیروی درونی فرد را برای مبارزه با چالش‌های اساسی زندگی آماده می کند. خود باوری ارزشی است که فرد از سوی خود کسب می‌کند نه از سوی دیگران و والدین نقش اساسی در ایجاد باورهای مثبت در کودک نسبت به خودش دارند. هرچه کودک درمحیط خانواده احساس امنیت و حمایت کند، خود باوری سالم در او شکل می گیرد. توصیه‌های کاربردی به والدین برای افزایش خودباوری در کودک فضیلتی بیان کرد: خانواده‌ها باید الگوی خوبی برای فرزندان باشند. تقلید و الگو برداری یکی از فراگیرترین روش‌های یادگیری در کودکان است. تحقیقات نشان داده است که یکی از بهترین راه‌های برخورداری از خودباوری سالم، برخوردار بودن از والدینی است که خود نیز از خودباوری بالایی برخوردار باشند. اگر والدین در عمل الگوی خوبی برای فرزندان باشند از اینکه فقط برای آنان صحبت یا دائما به آنها امر و نهی کنند، بسیار بهتر و اثربخش‌تر است. وی در ادامه عنوان کرد: پدر و مادر باید به فرزندان خود کمک کنند تا نقاط قوت و نقاط ضعف خود را شناسایی کنند و برای تقویت نقاط قوت و برطرف کردن نقاط ضعف آنها را راهنمایی کنند و در مورد توانمندی های آنها صحبت کنند. همچنین به شخصیت کودک و نوجوان توجه کنند و احترام بگذارند، زیرا بی توجهی و نادیده گرفتن کودکان حس ارزشمندی را از آنها خواهد گرفت. این متخصص و روانشناس کودک با اشاره به اینکه باید به نظرات کودک در تصمیم گیری ها توجه کرد گفت: خانواده ها باید به علایق منطقی و واقع بینانه فرزندان توجه و آنها را در رسیدن به علایقشان همراهی کنند و در صورت مشاهده رفتار های نامطلوب ،الفاظ نادرست به کار نبرند. همچنین کودک را نباید مورد تحقیر و تمسخر قرار داد. فضیلتی اظهار کرد: توجه افراطی و حمایت بیش از حد در کودکان باعث وابستگی بیش از حد آنها می شود و حس توانمند بودن و خودباوری را در کودکان را کاهش می دهد. همچنین به کودکان متناسب با سن و توانشان مسئولیت بدهید تا با این روش درذهن کودکان باور «من میتوانم» شکل بگیرد. وی تصریح کرد: تمسخر،تهدید ،تنبیه و ایجاد ترس در کودکان حس «شایستگی» و «توانستن» را در آنها تضعیف می‌کند. بنابر این با ایجاد یک ارتباط صمیمانه با فرزندان خودباوری در آنها تقویت خواهد شد. همچنین برای رسیدن به موفقیت، هرگز کودکان را با دیگران مقایسه نکنید و به کودک خود بیاموزید که او فقط باید با خودش رقابت کند و بهترین راه برای پیشرفت و موفقیت او در زندگی، تمرکز بر نقاط قوت اوست. این متخصص و روانشناس کودک با بیان اینکه باید به صحبت های کودک توجه شود، گفت: خانواده ها باید به کودکان فرصت دهند که احساسات خاص خود را بیان و در مورد آنها صحبت کنند و فعالانه به صحبت های آنها گوش کنند. فضیلتی در پایان بیان کرد: اگر والدین فرزندان خود را در احترام ،توجه و عشق بی قید و شرط پرورش دهند و آنها را همانطور که هستند، دوست بدارند و خانواده محیطی مملو از آرامش ، حمایت و امنیت برای آنها باشد. در این صورت کودکان نیز استعدادها و قابلیت های خود را کشف کرده و به دنبال آنها خواهد رفت. 

منبع : سایک نیوز

یک مطالعه جدید از پژوهشگران دانشگاه “سن فرانسیسکو” نشان می‌دهد که درست نشستن در کلاس ریاضی، می‌تواند به درک بهتر مسائل کمک کند و پیامدهای دیگری برای عملکرد تحت فشار داشته باشد.     به گزارش سایک نیوز و به نقل از ایسنا، اگر حین آزمون ریاضی یا صحبت کردن در یک گروه بزرگ، احساس کردید به مشکل خورده‌اید، یک تغییر ساده در حالت بدن را امتحان کنید! پژوهشگران دانشگاه ایالتی سن‌فرانسیسکو به عنوان بخشی از یک مطالعه جدید، ۱۲۵ دانشجو را مورد بررسی قرار دادند تا ببینند که چگونه می‌توانند اعمال ساده ریاضی در ۱۵ ثانیه به طور متوالی و در حالی که صاف نشسته بودند شانه و پشت‌شان در حالت آرام و تکیه داده بود، انجام دهند. نتیجه اینکه ۵۶ درصد از دانشجویان در حالتی که صاف نشسته بودند، عملکرد بهتری داشتند و خودشان نیز این مسئله را تایید کردند که در حالتی که درست نشسته بودند، مغزشان بهتر یاری‌شان می‌کرده است. پروفسور “اریک پپر” متخصص سلامت آموزش گفت: در افرادی که در مورد ریاضی مضطرب هستند، حالت بدن بسیار اهمیت دارد و باعث اختلاف زیادی می‌شود. حالت نامناسب بدن موجب عملکرد بد آنها می‌شود و مغزشان کار نمی‌کند. آنها نمی‌توانند به خوبی فکر کنند. وی افزود: قبل از شروع مطالعه، دانشجویان پرسشنامه‌هایی را به صورت ناشناس پر کردند که از آنها خواسته شده بود تا سطوح اضطراب خود را در هنگام امتحانات و انجام فعالیت‌های ریاضیات ارزیابی کنند. آنها همچنین هرگونه علائم فیزیکی استرس را که در حین انجام آزمون تجربه می‌کرده‌اند، شرح دادند. “ریچارد هاروی” یکی از نویسندگان این مطالعه گفت: خم شدن و به حالت قوز کرده نشستن، یک موقعیت دفاعی است که می‌تواند خاطرات بَد قدیمی را در مغز تحریک کند. وی افزود: دانشجویانی که بدون اضطراب بودند، طرز صحیح نشستن را به عنوان یک مزیت بزرگ در وضعیت مثبت گزارش نکردند، اما آنها متوجه شدند که حل مسائل ریاضی در حالی که قوز کرده‌اند، تا حدودی دشوارتر است. “پپر” و “هاروی” می‌گویند این یافته‌ها درباره موقعیت بدن می‌تواند به افراد کمک کند تا نه فقط برای آزمون‌های ریاضی، بلکه برای انواع مختلف کارهای ذهنی پرفشار آماده شوند. ورزشکاران، موسیقی‌دانان و سخنرانان می‌توانند از این امتیاز در طول عملکرد خود بهره‌مند شوند. “پپر” گفت: شما مجاز به انتخاب در مورد این هستید که از یک موقعیت قدرتمند برای بهینه‌سازی تمرکز خود استفاده کنید. “لورن میسون” یکی دیگر از نویسندگان این مقاله گفت که اصلاح حالت بدن در موقعیت نشسته یا ایستاده می‌تواند به ویژه برای دانشجویانی که با چالش‌های استرس و اضطراب مواجه هستند، مفید باشد. وی می‌گوید: من خودم همیشه در مورد توانایی‌های حل مسائل ریاضی اضطراب داشتم، گرچه من در درس‌های دیگر فوق‌العاده بودم. شما از همان دوران مدرسه ابتدایی با ریاضی سر و کار دارید و باید بتوانید با آن کنار بیایید تا به اعتماد به نفس و شناخت از خود شما در طول زندگی آسیب نزند. “میسون” گفت که نتایج این مطالعه راه ساده‌ای را برای بهبود بسیاری از جنبه‌های زندگی، به ویژه هنگامی که درگیر استرس هستید، نشان می‌دهد.

سایک نیوز