عضو هیات علمی دانشگاه صنعتی شریف موفق به شناسایی نقش بخش قدامی مغز در حافظه پاداش شد که می‌تواند آغازگر روش‌های نوین درمانی/مداخلاتی عصبی برای معتادین باشد.     به گزارش سایک نیوز و به نقل از ایسنا، دکتر علی قاضی‌زاده استادیار دانشکده مهندسی برق دانشگاه صنعتی شریف موفق به چاپ مقاله خود با عنوان عنوان ” Prefrontal Cortex Represents Long-Term Memory of Object Values for Months” (حافظه ارزشی اشیاء برای چندین ماه بدون تغییر در بخش قدامی مغز نخستینیان ذخیره می‌شود) در مجله معتبر Current Biology شده است. همه ما بواسطه سابقه تعاملی که با محیط اطرافمان داریم، یاد می‌گیریم که بعضی از اشیاء و اشخاص مطلوب و دوست داشتنی و برخی نامطلوب و مضر هستند. اینجاست که معمولا این ارزش‌گذاری روی اشیاء و اشخاص می‌توانند تا مدت‌ها در ذهن ما باقی بمانند. بطور مثال نوستالوژی تجربیات خوب و یا فوبیا ناشی از تجربیات منفی تا مدتها ذهن و رفتار ما را تحت تاثیر قرار می‌دهند. با این وجود سیستم عصبی که امکان ذخیره‌سازی طولانی مدت تجربیات ارزشی را ممکن می‌کنند تا حد زیادی ناشناخته باقی مانده است. در تحقیقی که به تازگی توسط دکتر علی قاضی‌زاده و با همکاری موسسه سلامت آمریکا NIH و دانشگاه MIT انجام و در مجله معتبر Current Biology منتشر شده است، بخش قدامی مغز بعنوان یک نود اصلی در حافظه بلند مدت ارزشی اشیا در نخستینیان (Primates) شناسایی شده است. این تحقیق که با ثبت نورونی از بخش کناری قدامی (Ventrolateral Prefrontal Cortex) در میمون انجام شده است، نشان می‌دهد که بخش قدامی مغز هم در یادگیری سریع و هم در حافظه ارزشی کوتاه مدت و بلند مدت درگیر است. بعلاوه حافظه ارزشی تشکیل شده بطرز شگفت انگیزی نسبت به تداخلات ناشی از یادگیری‌های ارزشی جدید و نیز تعامل بعدی بدون پاداش با اشیاء مقاوم است. چنین مقاومتی بخصوص در مورد از بین رفتن وابستگی‌ها و حساسیت در بیماران معتاد به داروهای لذت‌آور دیده شده است، بطوری‌که در این‌گونه معتادان ماه‌ها درمان٬ دوری از دارو و ترک اعمال اعتیادآور برای رفع کامل وابستگی و پاک شدن حافظه پاداش در بسیاری از موارد کافی نبوده است. شناسایی نقش بخش قدامی مغز در حافظه پاداش می‌تواند آغازگر روش‌های نوین درمانی/مداخلاتی عصبی برای این گونه از بیماران باشد. بر اساس اعلام روابط عمومی دانشگاه شریف، Current Biology از مجلات معتبر در حوزه زیستی است که زیر مجموعه انتشارات Cell بوده و دارای ضریب تاثیر ۸/۸ است. 

سایک نیوز

  محققان عنوان می کنند افزایش قرارگیری در معرض اشعه ناشی از تلفن های موبایل بر حافظه نوجوانان تاثیر دارد.     به گزارش سایک نبوز و به نقل ازخبرگذاری مهر، یافته های محققان سوئیسی نشان می دهد قرارگیری در معرض میادین الکترومغناطیسی فرکانس رادیویی (RF-EMF) ساطع شده از تلفن های موبایل به مدت بیش از یک سال می تواند تاثیر منفی بر رشد حافظه مجازی نوجوانان داشته باشد. حافظه مجازی در نیمکره راست مغز قرار گرفته و ارتباط آن با RF-EMF در نوجوانانی که با موبایل شان از طریق گوش سمت راست شان استفاده می کنند، بسیار قابل توجه است. «مارتین روزلی»، سرپرست تیم تحقیق از موسسه سلامت عمومی سوئیس، در این باره می گوید: «این موضوع بیانگر این مسئله است که RF-EMF جذب شده از طریق مغز مسئول وجود این ارتباط مشاهده شده است.» وی در ادامه می افزاید: «خطرات احتمالی برای مغز را می توان با استفاده از هدفون در حین مکالمه به حداقل رساند. معمولا در زمان های که کیفیت شبکه پایین بوده و موبایل با حداکثر قدرت عمل می کند، خطرات ناشی از امواج آن بیشتر است.» به نظر می رسد سایر ابعاد استفاده از ارتباطات وایرلس نظیر ارسال پیام متنی، گیم بازی کردن یا جستجو در اینترنت مغز را کمتر در معرض RF-EMF قرار می دهد و با رشد عملکرد حافظه ارتباطی ندارد. به گفته روزلی، «هنوز مشخص نیست که RF-EMF چگونه می تواند بر فرآیندهای مغز تاثیر گذارد. از اینرو نیاز به تحقیقات بیشتری در این زمینه است.» در این مطالعه، ۷۰۰ نوجوان ۱۲ تا ۱۷ سال در طول مدت یک سال تحت بررسی بودند. 

منبع: سایک نیوز

    استفاده مداوم از گوشی‌های هوشمند خطر ابتلا به اختلال کم‌توجهی- بیش فعالی (ADHD) را در نوجوانان افزایش می‌دهد.     به گزارش سایک نیوز و به نقل از ایسنا، نتایج یک مطالعه نشان می‌دهد نوجوانانی که پیوسته از گوشی‌های هوشمند استفاده می‌کنند خطر ظاهر شدن علائم اختلال کم‌توجهی-بیش فعالی در آنان بیشتر است. کارشناسان در پاسخ به پرسش بسیاری از والدین که آیا استفاده از گوشی‌های هوشمند موجب بروز مشکلات رفتاری یا روانی در نوجوانان می‌شود، اظهار داشتند که احتمال موثر بودن آن وجود دارد. محققان آمریکایی دریافتند نوجوانانی که به دفعات بسیار از گوشی‌های هوشمند خود استفاده می‌کنند در مدت دو سال بیشتر در معرض ابتلا به علائم این بیماری هستند. هرچند فاکتورهای متعددی وجود دارد که می‌تواند بر احتمال ابتلای نوجوانان به این علائم تاثیر بگذارند. در این بررسی نزدیک به ۲۶۰۰ نوجوان دبیرستانی که به بیماری اختلال کم‌توجهی- بیش فعالی مبتلا نبودند، حضور داشتند. همچنین از این نوجوانان درخواست شد در مورد تعداد دفعات استفاده از رسانه‌های دیجیتال اطلاعاتی در اختیار کارشناسان قرار دهند. محققان مشاهده کردند در ۴.۶ درصد نوجوانانی که به ندرت از رسانه‌های دیجیتال استفاده می‌کنند علائم اختلال کم‌توجهی- بیش فعالی گزارش شده‌ است. درصورتیکه این رقم در نوجوانانی که به دفعات بالا از این تجهیزات استفاده می‌کنند ۹٫۵ تا ۱۰.۵ درصد است. 

سایک نیوز

  اگر کسی نسبت به سنش احساس پیرتری داشته باشد، باید سبک زندگی‌اش را ارزیابی کرد. مغز پیچیده‌ترین اندام بدن ما است. درحالی‌که دانشمندان علوم اعصاب نسبت به مسئولیت‌های نیم‌کره‌های مغز تقریباً اطمینان دارند، بقیه‌ی چیزها همچنان اسرارآمیز باقی مانده‌اند، مثلاً چرا مردم مبتلا به آلزایمر می‌شوند؟   همچنین، اطلاعات غلط زیادی درباره‌ی مغز وجود دارد. اما حقیقت محض این است که جوان نگه داشتن و سلامت مغز حیاتی است و ورزش‌های خاصی اثرات پیرشدگی را کاهش می‌دهند. براساس تحقیقی جدید که در مجله‌ی Frontiers in Ageing Neuroscience منتشر شد، راز دیگری برای جوان نگه داشتن مغز، طرز تفکر شما است. «جینیونگ چی» از دانشگاه ملی سئول در کره‌ی جنوبی قصد داشت رابطه‌ی بین سن واقعی مغز و سن ذهنی آن‌را بررسی کند. او و گروهش از ۶۸ فرد سالمِ ۵۹ تا ۸۴ ساله استفاده کردند و اسکن‌های مغزی MRI را تهیه کردند تا مقدار ماده‌ی خاکستری را در مناطق مختلف تجزیه و تحلیل کنند. شرکت‌کنندگان همچنین پرسشنامه‌ای در مورد سن‌شان و احساس جوان‌تر یا پیرتر داشتن را کامل کردند. همچنین، به نظر می‌رسید آن‌ها خودشان را سالم‌تر و کمتر افسرده در نظر می‌گرفتند. کسانی که احساس جوانی می‌کردند، حجم ماده‌ی خاکستری‌شان در چین سینوسی مغز و چین سینوسی تمپورال فوقانی آن‌ها بیشتر بود؛ این نواحی مربوط به زبان، گفتار و صدا بودند. آن‌ها گفتند: «متوجه شدیم کسانی که احساس جوان‌تری داشتند، دارای خصوصیات ساختاری مغز جوان‌تری بودند. مهم‌تر اینکه این اختلاف حتی در حضور عوامل محتمل دیگر مثل شخصیت، سلامت ذهنی، علائم افسردگی یا عملکردهای شناختی نیز قوی است.» محققان دقیقاً نمی‌دانند که آیا خصوصیات مغز جوان‌تر مسئولِ سن ذهنی افراد است یا خیر؟ اما تصور می‌کنند کسانی که احساس پیرتر بودن دارند، بیشتر از فرآیند پیرشدگیِ مغزشان آگاهی دارند. توضیح احتمالی دیگر این است که کسانی که احساس جوان‌تر بودن می‌کنند در فعالیت‌های فیزیکی و ذهنی مشارکت دارند و زندگی تحریک‌کننده‌تری دارند که سلامت مغز آن‌ها را بیشتر می‌کند. کسانی که احساس پیرتر بودن دارند، خودشان را با سن‌شان بازنشسته کرده‌اند و از چابک و سرزنده بودن دست برداشته‌اند که این امر بر توانایی‌های شناختی آن‌ها تاثیر می‌گذارد. آقای چی افزود: «اگر کسی احساس کند از سن واقعی‌اش مسن‌تر است، این می‌تواند نشانه‌ای برای ارزیابی سبک زندگی، عادات و فعالیت‌های او باشد که منجر به پیر شدن مغزش شده‌اند. به این ترتیب وی می‌تواند بهتر از سلامت مغزش مراقبت کند.» اصل این مقاله در مجله‌ی Business Insider منتشر شده است.     منبع: مجله علمی ایلیاد 

    یک روانشناس گفت: بر اساس نظریه‌های روانشناسی، برخی افراد بین سنین ۳۵ تا ۴۵ سالگی دچار بحران‌های روحی می‌شوند و نیاز دارند که این بحران را از سر بگذرانند.   به گزارش سایک نیوز و به نقل از بهداشت نیوز، نسرین ریاحی اظهار کرد: برخی افراد، از جمله زن و مرد، بین ۳۵ تا ۴۵ سالگی دچار بحران روحی می‌شوند و متاسفانه این بحران ممکن است علایمی از افسردگی را به ارمغان بیاورد. در این رنج سنی، هر فردی تا حد زیادی به شاخص‌های ثابتی از زندگی خود دست یافته است و همین مساله ممکن است باعث شود که فرد دائم به گذشته و دستاوردهای خود فکر کند. این روانشناس ادامه داد: در بحران چهل سالگی، تکرر مستمر سوال‌هایی از قبیل «تا به امروز در زندگی‌ام چه اقداماتی انجام داده‌ام»، «آیا رشته تحصیلی و ازدواجم مناسب روحیات من بوده است؟»، «آیا واقعا شغلی که امروز دارم با خصوصیات اخلاقی و روحی من سازگاری دارد و همان چیزی است که می‌خواستم؟»، «آیا نمی‌توانستم تا به این سن مسیر بهتری را طی کرده باشم» و مواردی از این دست باعث می‌شود که فرد به مرور در لاک خود فرو برود و علایمی از افسردگی را بروز دهد. وی با تاکید بر این‌که نشخوار فکری بخش آزاردهنده‌ای از بحران‌های سنی به شمار می‌رود و می‌تواند منتج به اختلال عملکرد روزانه فرد شود، افزود: متاسفانه کسی که دچار بحران می‌شود و با این سوال‌ها دست و پنجه نرم می‌کند، خیلی ناخودآگاه پاسخ همه سوال‌هایش را با «ای کاش» آغاز می‌کند. یعنی دائم در ذهن خود تکرار می‌کند که «ای کاش ازدواج بهتری کرده بودم»، «ای کاش شغل بهتری برای خودم دست و پا کرده بودم»، «ای کاش رشته تحصیلی کارآمدتر و بهتری را انتخاب کرده بودم». به همین خاطر روز به روز بیشتر در گذشته‌های دور خود غرق می‌شود. ریاحی تصریح کرد: البته همه افرادی که دچار بحران میان‌سالی می‌شوند از افسردگی حاد رنج نمی‌برند و بسیاری حتی بدون کمک دیگران و با تکیه بر توانمندی‌های روحی خود از این بحران عبور می‌کنند، اما برخی نیز با افسردگی و افکاری که مدام آن‌ها را به گذشته وصل می‌کند، دست به گریبان می‌شوند و در نهایت ممکن است نیاز مبرم به مشاوره و رفتاردرمانی پیدا کنند. از این‌رو بهتر است اگر با این بحران مواجه شدیم، خیلی زود دست به کار شویم و با بیشتر کردن فعالیت‌هایی از جمله ورزش و رفت و آمد با دوستان، به افکار مشوش خود پایان دهیم. این روانشناس با بیان این‌که در زنان، رخ دادن زایمان و بچه‌دار شدن بین سنین ۳۵ تا ۴۵ سالگی می‌تواند بر شکل‌گیری بحران دامن بزند و مزید بر علت شود، خاطرنشان کرد: بسیاری از افراد مبتلا به بحران ۴۰ سالگی افکاری را در ذهن خود پرورش می‌دهند که در عالم واقعیت نمود چندانی ندارد ولی متاسفانه خودشان به این مساله واقف نیستند؛ به عبارتی، این افراد هر مساله‌ای را در ذهن خود آنقدر بزرگ می‌کنند که بخش اعظمی از زندگی‌شان را درگیر می‌کند و آن‌ها را به جایی می‌رساند که دیگر نمی‌توانند فرق بین درست یا غلط بودن افکار خود را تشخیص دهند. وی یادآور شد: این در حالی است که چنین افکاری از دید افراد دیگر، منطقی و کارآمد نیست و نمی‌تواند هیچ دستاوردی داشته باشد. از این‌رو، فرد مبتلا به بحران باید در وهله اول، حتی برای مدت زمانی کوتاه(یک هفته تا ۱۰ روز) همه توانمندی‌های ریز و درشت خود را لیست کند و به تک تک آن‌ها فکر کند. به عنوان مثال اگر آشپزی خوبی دارد، روابط اجتماعی قوی و محکمی دارد و یا خانواده‌ای دارد که به آن‌ها عشق می‌ورزد. در این صورت بعد از مدتی در می‌یابد که در طول سال‌های جوانی، چندان هم بی‌دستاورد نبوده و تا حد زیادی توانسته امور شخصی خودش را سر و سامان بدهد. ریاحی با بیان این‌که چنین روندی باعث می‌شود که فرد کم کم به زندگی عادی برگردد و بحران را پشت سر بگذارد، افزود: البته افراد در هر سنی می‌توانند نقاط ضعف زندگی خود را کشف کرده و در مسیر بازآفرینی حرکت کنند. این که فرد بعد از ۴۵ سالگی احساس می‌کند کار از کار گذشته است، تفکر درستی نیست. ولی این به معنای دامن زدن به افسردگی و بحران نیست، چراکه هر کدام از ما اگر در زندگی شخصی خود دقیق شویم، در می‌یابیم که حتما نقاط قوتی هم داشته‌ایم و بهتر است به جای بزرگ‌نمایی نقاط ضعف، روی داشته‌های خود تمرکز کنیم. 

سایک نیوز